Chciałbym zaprezentować szanownym blogerom krótki, trochę ponad 2-minutowy film “Posłaniec śmierci”.
Dzieło to powstało w ramach gorlickiej grupy filmowej Metal Bros, do której od niedawna należę. Początkowo film planowany na festiwal typu one minute, niestety rozrósł się ponad dwukrotnie.
Rzecz zainspirowana postacią Leona Zawodowca, ale w całkiem innej konwencji. Przy dobrych wiatrach powstanie też wersja pełnometrażowa, ale o innym charakterze i tematyce.

OBEJRZYJ

300

Zapamiętajcie ten dzień ludzie.
Bo to dzień waszej chwały.

480 r.p.n.e. gigantyczna armia perska licząca ponad 1200 okrętów i 100 000 ludzi pod dowództwem Kserksesa rusza przez Hellespont, Trację i Macedonię na podbój Grecji. Związek Panhelleński decyduje się ewakuować wojska i ludność na południe, pozostawiając jedynie na straży Wąwozu Termopile niewielki oddział pod dowództwem spartańskiego króla Leonidasa. 1999 r. Frank Miller publikuje komiks, którego inspiracją była historia spartańskich żołnierzy. 2006 r. Korzystając z sukcesów filmów ekranizujących komiksy Franka Millera, Zack Synder podejmuje się reżyserii ‘300′. Film odnosi wielki sukces.
To co czyni wg mnie ‘300′ filmem wyjątkowym to 100% zawierzenie intuicji Franka Millera- tak jak w przypadku ‘Sin City’ postanowiono zostać wiernym komiksowej konwencji’ aż do bólu, tak i tutaj sprawdziła się ta koncepcja. Pierwsze co rzuca się w oczy to kolory- bardzo wyraziste, skontrastowane, przez cały czas unosi się nad nimi jak gdyby złoty pył- rola światła i cienia w ‘300′ czyni film bardzo klimatycznym i odrobinę mistycznym.

-This is blasphemy. This is madness!
-Madness? This is Sparta!

Na duży plus filmu działa dynamizm, manifestacja władzy i siły- widzimy to już na samym początku ‘300′, kiedy perski poseł ‘zapomniał ważyć słowa’ i przypłaca to życiem. Ta scena bardzo zapada w pamięć, a przecież jest tylko przedsmakiem tego co czeka nas dalej. Spartiaci w filmie nabrali realizmu, którego brakowało w komiksie- są zdyscyplinowanymi, doskonale wyszkolonymi żołnierzami, wzbudzającymi respekt w całej Grecji.
I to w filmie czuć- są autentyczni i wyraziści.
Muzyka nie mogła zostać lepiej dobrana- chwilami tajemnicza i mistyczna, później wzbudzająca grozę i strach przed zastępami Persów, wreszcie wspaniale współgrająca ze scenami walk. Sceny batalistyczne bardziej przypominają grę w Diablo, czy starożytnego Quake’a, ale właśnie takie miały być i wcale nie rażą w oczy, wręcz przeciwnie- wyglądają świetnie.

This is where we hold them.
This is where we fight!
This is where they die!

Na koniec kwestia wierności z oryginałem. Każdy kto oglądał film niech sam oceni. Ci którzy mieli nieszczęście go jeszcze nie widzieć, niech zerkną tutaj (ok. 4min 40s). I żeby była jasność- oglądanie takich filmów jak Sin City, V vor Vendetta, czy 300 z lektorem to zbrodnia względem X muzy, Franka Millera i dźwiękowców, którzy odwalili kawał dobrej roboty.

Za kilka dolarów więcej

‘For a few dollars more’ to film z 1965 r.- cóż innego jak kowboje, saloony, łowcy nagród, napady i strzelaniny. Wszystko jest oczywiście osadzone w realiach bezkresnego Dzikiego Zachodu, gdzie prawo stanowią lokalni wataszkowie, ale też nieliczni sprawiedliwi.

Dwójka twardych małomównych facetów (na zmianę pijących whisky i palących papierosa), samotników z okiem lepszym niż elfy we Władcy pierścieni i ręką szybszą niż najsprawniejsi masturbatorzy rusza za El Indio, który ma w zamiarze ze swoją bandą okraść najpilniej strzeżony bank na Dzikim Zachodzie.
Manco (Clint Eastwood) i Douglas Mortimer (Lee van Cleef) nie mają zamiaru dzielić się 10000$ nagrody za ciało (dychające, czy martwawe- nieistotne) bandyty, ale nie mając wyboru podejmują współpracę.

Fabuła z pozoru wydaje się banalna- ot i jeden z wielu westernów, które każdy zna z telewizji. Stereotyp nasuwa nam na myśl, kowbojskie kapelusze, Indian/bandytów, niezbyt efektowne (lecz efektywne) strzelaniny i makiety imitujące piękne krajobrazy.
Tutaj jednak jest całkiem inaczej- nie bez powodu z setek kręconych westernów ten przetrwał jako jeden z kilku dinozaurów. Konserwacja nie była potrzebna- mimo 42 lat na karku film tchnie niesamowitą świeżością i ponadczasowym klimatem, którego już nie sposób znaleźć we współczesnych produkcjach. Nie jestem fanem westernów, ale ten zaskoczył mnie bardzo pozytywnie.

Przede wszystkim na uwagę zasługują trzy główne postacie. Pułkownik Douglas Mortimer- starszy i doświadczony łowca nagród w starciu z młodym, ale równie twardym Manco. Niewzruszone wyrazy twarzy, zabójcze spojrzenia, zero mimiki- to może wydawać się śmieszne i przerysowane, ale odtwórcy i reżyser nie popadli w przesadę. Patrzymy na nich raczej z podziwem i respektem, a nie politowaniem, czy uśmiechem.
Po drugiej stronie barykady stoi El Indio- brutalny, bezwzględny i wyrachowany, ale równocześnie wzbudzający w jakiś niezrozumiały sposób współczucie- trudno nie dostrzec tragizmu tej postaci, która rozumie, że swoim własnym postępowaniem doprowadziła się do obecnego stanu, ale nie mając odwrotu brnie coraz dalej.

Wszystkie te elementy są zaprawione dużym napięciem (doskonały motyw kurantów z zegarka-pamiątki przed pojedynkami, czy też tradycyjnie opustoszałe miasta przed rozróbami) oraz doskonałą muzyką.

Zapewne część osób uzna opisane przeze mnie elementy za grzechy główne wszystkich westernów i stwierdzi, że „For a few dollars more’ jest jedną z takich pozycji.
Nic bardziej mylnego- film jest utrzymany w utartej konwencji, ale jego wykonanie jest doskonałe. Jedyne co zauważyłem to drobne, niezbyt rażące niedociągnięcia (największe z nich to strażnik upadający moment przed oddaniem strzału przez oprycha z bandy El Indio).
Naprawdę chciałem się dopatrzyć czegoś co można w dziele Sergio Leone jednoznacznie skrytykować, ale nie udało mi się. Nie wiem, czy to jeszcze wina mojego niezbyt dużego obycia w filmach, czy może po prostu ‘For a few dollars more’ jest jedyną w swoim rodzaju perełką gatunku i niedoścignionym wzorcem.

Download:

• rmvboard.pl (rmvb 413mb)
• Dvhk (wersja avi)

Rejestracja na forach jest darmowa.

Babel

W filmie Babel urzekły mnie przepiękne zdjęcia…- podobno mniej więcej po tych słowach rozpoczynających recenzję można poznać, że film się komuś nie podobał. Po prostu, żeby nie wyjść na skrajnie nieobiektywnych (w oczach fanów filmu) najpierw rzucamy jakąś zaletą, a dopiero potem wytykamy wszystkie błędy i niedociągnięcia.
Zacznijmy jednak od początku:

‘Babel’ opowiada nam kilka historii- małżeństwa z problemami, marokańskiego rodzeństwa, które wpadło w niemałe tarapaty, głuchoniemej Japonki szukającej akceptacji i zrozumienia w głośnym i niezrozumiałym świecie oraz meksykańskiej niani.
Co do samych zdjęć naprawdę mi się podobały- właśnie m.in. dla kulturowego kontrastu (nie tylko przejawiającego się wspaniałymi krajobrazami) można sięgnąć po ‘Babel’.

Niektóre problemy bohaterów zostały dzięki pojedynczym scenom przedstawione bardzo sugestywnie, ale część z nich pozostaje dosyć naciągana i to jest mój główny zarzut.
Problemy małżeńskie w cudowny sposób znikają dzięki kryzysowej sytuacji,
a jeszcze chwilę wcześniej wydawały się nie do przezwyciężenia- małżonkowie ukazani byli jako dwójka całkiem różnych, niepasujących do siebie ludzi.
Tak jak Brad Pitt sprawił się całkiem dobrze, to niestety Kate Blanchett
z powodzeniem mogłaby zastąpić słomiana kukła, a poziom ekspresji i wyrazu pozostałby ten sam…
Przy młodej Japonce Chieko miałem chwilami wątpliwości, czy jej zachowania wynikają rzeczywiście z nieumiejętności porozumienia się z ojcem, bólu po stracie matki i poczucia wyobcowania, czy może czasem ze zwykłego popędu seksualnego i niedojrzałości.

Starając się zgłębić dany problem, reżyser sporadycznie popadał
w przejaskrawienie postaw i sytuacji co da się łatwo zauważyć.
Tak samo głupota i naiwność bohaterów potrafi drażnić (strzelanie do autobusu, czy zostawianie dzieci na pustyni).

Nie przeczę, że ‘Babel’ stara się w sposób ciekawy pokazać problem porozumienia w obrębie rodzaju ludzkiego, o czym świadczy sam tytuł, ale nie można popadać w hura-optymizm po przeczytaniu paru pozytywnych recenzji doszukujących się w tym filmie wszystkiego co najgłębsze i wymagające wnikliwej analizy.

Żeby nie być jednostronnym dodam, że bardzo spodobał mi się wątek marokańskiej rodziny (było to naturalne, ciekawe ukazanie różnic
i podobieństw, jakby nie patrzeć nieznanej nam kultury) oraz scena, w której Chieko jest na dyskotece.
Mimo to końcówka zawodzi- wszystkie wątki splatają się jakimś ogniwem,
ale niestety nie jest to dla widza żadnym zaskoczeniem, sposób połączenia poszczególnych historii jest dosyć błahy i bez pomysłu.

Najprostszym i najpopularniejszym zarzutem przeciwko osobom krytykującym Babel będzie: ‘po prostu go nie zrozumiałeś’. Dosyć wygodne tłumaczenie, ale to co chciał przekazać reżyser wcale nie musi być tożsame z odczuciami widza
i należy o tym bezwzględnie pamiętać. ‘Babel’ na pewno nie jest bardzo trudny jakby tego chcieli niektórzy, ale nie jest też nudny, jak twierdzą inni- po prostu nie wywarł na mnie wrażenia jakiego oczekiwałem, a końcówka zwyczajnie mnie zawiodła.

Widać członkowie Akademii Filmowej też nie dostrzegli w nowym filmie Inarritu czegoś wyjątkowego i niesamowitego bo mimo kilku nominacji ‘Babel’ otrzymał tylko jedną statuetkę za muzykę.

A może po prostu go nie zrozumieli…

—————————————————————–
Odpowiadając na zapotrzebowania wyszukiwarek internetowych…
Jak ściągnąć:

• AVI z fileho.com 700mb

Napisz jeśli linki nie działają.

‘Salo, czyli 120 dni Sodomy’

Co może powstać, gdy film o faszystach chce nakręcić żarliwy komunista znany ze swoich homoseksualnych upodobań, odczuwający pociąg do młodszych chłopców i snujący makabryczne wizje na temat własnej śmierci? Dodajmy, że czyni to opierając się o książkę Markiza de Sade- jednego z bardziej znanych libertynów XVIII wieku.

‘Salo, czyli 120 dni Sodomy’ jest ostatnim, a równocześnie najsłynniejszym dziełem Pier’a Paolo Pasoliniego, które w 32 lata po powstaniu nadal wzbudza niemałe kontrowersje.
Markiz de Sade w swojej książce starał się ukazać rozmaite perwersje, zboczenia i wynaturzenia jakie mogą występować w życiu człowieka- nietrudno zrozumieć, że film, który bardzo wiernie czerpał z twórczości libertyna, został w większości krajów zakazany i niemożliwością jest zdobycie go legalną drogą.

‘Salo…’ ma niezbyt skomplikowaną fabułę: czwórka wpływowych i bogatych faszystów porywa z pomocą grupki żołnierzy kilkunastu chłopców i tyleż samo dziewczyn, a następnie zabiera ich do swojej rezydencji, aby oddawać się rozmaitym orgiom. Towarzyszy im kilka starszych i bardzo doświadczonych znajomych prostytutek, które zabawiają ich historiami z własnej młodości.

Pasolini serwuje nam całą panoramę dewiacji seksualnych: homoseksualizm (od 1991 r. nie jest uznawany za dewiację), sadomasochizm, fetyszyzm, koprofilia, tanatofilia, urofilia.
Widzowi oszczędzono jedynie sodomii i nekrofilii, co nie zmienia niezwykle brutalnego, naturalistycznego i dla wielu wstrząsającego charakteru filmu.
Nawet po kinie gore typu Ichi the Killer, czy Visitor Q oglądniecie sceny uroczystej kolacji, na której głównym daniem jest ludzki kał, może powodować obrzydzenie i zwyczajny wstręt.

Jeśli uda nam się przestać zastanawiać nad osobą reżysera (‘kto był na tyle chory, żeby to nakręcić…’) to uderzy nas multum dewiacji nagromadzonych w umysłach czterech, z pozoru normalnych (acz niezbyt przystojnych) dżentelmenów. Po pewnym czasie zmniejsza się antagonizm pomiędzy katami, a ich ofiarami. ‘Więźniowie’ zaczynają sami donosić na swoich towarzyszy niedoli, co w efekcie doprowadza do śmierci dwójki osób.
W tym świetle znamienne okazują się słowa jednego z faszystów: ‘Nic nie jest bardziej zaraźliwe, niż zło’.

Pominę barwne opisywanie soczystych scen, ponieważ kto będzie chciał i tak sięgnie po ‘Salo…’. Obecnie taki film nie miałby prawa powstać- Pier Paolo Pasolini stworzył prawdopodobnie ostatni tak głośny, epatujący seksem obraz w dziejach europejskiej jak i światowej kinematografii.
Czym tak naprawdę jest włoski ‘Salo…’- czy tylko odzwierciedleniem
(w przekonaniu niektórych) chorych myśli i marzeń reżysera? Na pewno nie- Pasolini pragnął szokować i bulwersować- jak sam mówił: „Przed człowiekiem stoją tylko dwie możliwości: albo wyrazi samego siebie i umrze, albo pozostanie nieśmiertelnym, ale niemym…” . Wśród głosów krytyki nie sposób zaprzeczyć, że spełnił pierwsze trzy warunki osiągając więcej niż chciał.

Przejdźmy jednak do najważniejszego pytania- czy warto oglądać ten film?
Mimo wszystko uważam, że tak- kino to sztuka prawie nieograniczona i powinna być różnorodna, a czasem nawet brzydka i odrażająca- właśnie dlatego, aby została zapamiętana.

Pasolini chciał też uwiecznić filozofię Donatien’a A. F. de Sade.
Markiz spisał co wg niego nastąpiłoby, gdyby człowiek wyzwolił swoją podświadomość i dążył do realizacji nawet najskrytszych pragnień i namiętności- to samo ukazał Pasolini wykorzystując do tego znienawidzoną przez siebie ideologię.
Bo czy nie jest tak, że cywilizacja rzeczywiście narzuca nam normy i zasady, dzięki, którym możliwe są wzajemne bezproblemowe relacje, ale dzieje się to kosztem ograniczenia naszych pierwotnych instynktów i pragnień, które kryją się w każdym umyśle? Zastanówmy się nad tym zanim okrzykniemy ‘Salo…’ filmem chorym i pozbawionym wartości.
‘Normalność jest linoskoczkiem nad otchłanią nienormalności’.

Przydatne linki:
Ciekawy opracowanie o Markizie de Sade
Wyczerpująca biografia P. P. Pasoliniego
Download filmu (konieczna rejestracja)